این شعر عاشقانه بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق است. شاعر از تشنگی، دلبستگی، بیخوابیهای شبانه و سرگشتگی خود در عشق سخن میگوید و از زیباییهای معشوق مانند موهای پرتابشده و چشمان خوابآلود او یاد میکند. همچنین، شاعر خود را در برابر عظمت معشوق کوچک و ناچیز میپندارد.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه عمیق و استعارههای ادپی است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات نیاز دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند سرگشتگی در عشق و احساس کوچکی در برابر معشوق ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
شماره ۵۲۰ - جان تشنگی از شربت عناب تو دارد
دلبستگی از سنبل پرتاب تو دارد ۱
شبها همه بیدار بود مردم چشمم
تا چشم بر آن نرگس پر خواب تو دارد ۲
چون دفتر گل باز کند مرغ سحر خوان
شرح شکن طره پرتاب تو دارد ۳
مسکین چه کند بر گل صد برگ نیازی؟
گر دست دگر نی همه از ناب تو دارد ۴
در عشق نماز آنکه درو نیست نیازی
سر بر خط ابروی چو محراب تو دارد ۵
خورشید جهانتابی و من ذره خاکی
هر ذره سرگشته کجا تاب تو دارد؟ ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.