شماره ۵۶۶ - مهی چون او به دست من نیفتد

مهی چون او به دست من نیفتد
وگر افتد، چنین روشن نیفتد ۱

نمی دانم چه سر دارد، که تیغش
مرا خود هرگز از گردن نیفتد ۲

ز بخت خود پریشانم که یک شب
سر زلفش به دست من نیفتد ۳

نبیند کس دگر گل را شکفته
اگر بوی تو در گلشن نیفتد ۴

تو ناوک می زنی از غمزه و من
برو لرزان که بر دشمن نیفتد ۵

مرو دامن کشان تا گرد غیری
ز خاک ره بر آن دشمن نیفتد ۶

چو خسرو از توام، ای چشم روشن
نظر بر هیچ سیمین تن نیفتد ۷