شماره ۵۷۹ - وقتی دل ما ازان ما بود

وقتی دل ما ازان ما بود
واندر دل یار ما وفا بود ۱

بیگانه چنان شد آن دل از من
گویی تو که سالها جدا بود ۲

صد شکر که هم به کوی او ماند
آن دل که ز من هزار جا بود ۳

دید آنکه خمار چشم مستش
خمار شد، ار چه پارسا بود ۴

دی دید مرا و زیستم، لیک
تا دید که گرد آن بلا بود ۵

هر مور خطش مرا فرو برد
آن مورچه گویی اژدها بود ۶

خسرو که درو گم است، گویی
افسانه اوست، بود و نابود ۷