شماره ۶۷۲ - هر شبم جان بر لب آید، ناله زار آورد

هر شبم جان بر لب آید، ناله زار آورد
تا کدامین باد بویی زان جفا کار آورد ۱

رفت آن شوخ و دل خون گشته را با خود ببرد
عاقبت روزی همان خونش گرفتار آورد ۲

دوستان، من کی هوس دارم به نالیدن، ولی
درد چون در سینه باشد، ناله زار آورد ۳

آرزومندان به آب دیده معذورند، از آنک
فرقت روی عزیزان گریه بسیار آورد ۴

بو که بزیم باد را گویید تا بهر خورش
پاره ای خاک از برای جان افگار آورد ۵

صد گله دارم، ولی آن رو چو آید در نظر
کیست کان ساعت زبانم را به گفتار آورد؟ ۶

غمزه خونریز تو مر زاهد صد ساله را
موی پیشانی گرفته سوی خمار آورد ۷

شب ز می توبه کنم از بیم ناز شاهدان
بامدادم روی ساقی باز در کار آورد ۸

زین دل خودکام کار من به رسوایی کشید
خسروا، فرمان دل بردن همین بار آورد ۹