هوش مصنوعی: این شعر از حافظ، با تصاویر زیبا و استعاره‌های غنی، به توصیف بهار و می‌نوشی می‌پردازد. گل‌ها، سرو، بلبل، بنفشه، لاله و نرگس به عنوان نمادهای شادی و جوانی توصیف می‌شوند. شاعر از می‌نوشی و مستی به عنوان نماد لذت‌های زندگی یاد می‌کند و در پایان، خطاب به پادشاه، او را به شادی و مستی در موسم گل دعوت می‌کند.
رده سنی: 16+ این شعر حاوی مفاهیم عرفانی و استعاره‌های پیچیده‌ای است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره‌های به می‌نوشی و مستی ممکن است برای گروه‌های سنی پایین مناسب نباشد.

شماره ۶۸۶ - ناز کن، ای گل، که سرو بوستانی می کشد

ناز کن، ای گل، که سرو بوستانی می کشد
ناز تو بلبل به هر نوعی که دانی می کشد ۱

ابجد سبزه همی خواند بنفشه طفل وار
پیر گشته است و دلش سوی جوانی می کشد ۲

لاله و نرگس قدح بر کف ز جا برخاستند
یکدگر هر یک شراب ارغوانی می کشد ۳

نرگس از کف جام ننهد، گر چه از رنج خمار
سرفگنده مانده چندان ناتوانی می کشد ۴

زندگانی آن کسی بر آب دارد بعد ازین
کاو به جام روشن آب زندگانی می کشد ۵

خسروا، در موسم گل همچو بلبل مست باش
خاصه چون بلبل نوای خسروانی می کشد ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
کانال گوهرین در ایتا
۳۴۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۶۸۵ - گر نمی بینم دمی در روی او غم می کشد
گوهر بعدی:شماره ۶۸۷ - هر کسی را در بهاران دل به گلزاری کشد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.