هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، با تصاویر زیبا و استعارههای غنی، به توصیف بهار و مینوشی میپردازد. گلها، سرو، بلبل، بنفشه، لاله و نرگس به عنوان نمادهای شادی و جوانی توصیف میشوند. شاعر از مینوشی و مستی به عنوان نماد لذتهای زندگی یاد میکند و در پایان، خطاب به پادشاه، او را به شادی و مستی در موسم گل دعوت میکند.
رده سنی:
16+
این شعر حاوی مفاهیم عرفانی و استعارههای پیچیدهای است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، اشارههای به مینوشی و مستی ممکن است برای گروههای سنی پایین مناسب نباشد.
شماره ۶۸۶ - ناز کن، ای گل، که سرو بوستانی می کشد
ناز کن، ای گل، که سرو بوستانی می کشد
ناز تو بلبل به هر نوعی که دانی می کشد ۱
ابجد سبزه همی خواند بنفشه طفل وار
پیر گشته است و دلش سوی جوانی می کشد ۲
لاله و نرگس قدح بر کف ز جا برخاستند
یکدگر هر یک شراب ارغوانی می کشد ۳
نرگس از کف جام ننهد، گر چه از رنج خمار
سرفگنده مانده چندان ناتوانی می کشد ۴
زندگانی آن کسی بر آب دارد بعد ازین
کاو به جام روشن آب زندگانی می کشد ۵
خسروا، در موسم گل همچو بلبل مست باش
خاصه چون بلبل نوای خسروانی می کشد ۶
ناز تو بلبل به هر نوعی که دانی می کشد ۱
ابجد سبزه همی خواند بنفشه طفل وار
پیر گشته است و دلش سوی جوانی می کشد ۲
لاله و نرگس قدح بر کف ز جا برخاستند
یکدگر هر یک شراب ارغوانی می کشد ۳
نرگس از کف جام ننهد، گر چه از رنج خمار
سرفگنده مانده چندان ناتوانی می کشد ۴
زندگانی آن کسی بر آب دارد بعد ازین
کاو به جام روشن آب زندگانی می کشد ۵
خسروا، در موسم گل همچو بلبل مست باش
خاصه چون بلبل نوای خسروانی می کشد ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۳۴۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۸۵ - گر نمی بینم دمی در روی او غم می کشد
گوهر بعدی:شماره ۶۸۷ - هر کسی را در بهاران دل به گلزاری کشد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.