شماره ۶۹۵ - گذرد مهی و یک شب به منت گذر نباشد

گذرد مهی و یک شب به منت گذر نباشد
برود شبی و ما را خبر از سحر نباشد ۱

ز سر کرشمه هر دم گذری به سوی دیگر
به دو رخ تو همچو ماهی، به منت گذر نباشد ۲

رسدت بر اوج خوبی، اگر آفتاب گردی
که در آفتاب گردش چو تویی دگر نباشد ۳

نتوان ز بعد دیدن نظر از تو برگرفتن
نتواند آنکه چشمش بود و نظر نباشد ۴

سخن تو آن حلاوت که شکر توانش گفتن
ز غم تو دارد، ارنی سخن از شکر نباشد ۵

خبرم مپرس از من، چو مقابل من آیی
که چو در رخ تو بینم ز خودم خبر نباشد ۶

به ملامتم همه کس در صبر می نماید
نه بد است صبر، لیکن چکنم، اگر نباشد ۷

دل مستمند خسرو سخن تو پیش هر کس
چو قلم فرو نخواند، اگرش دو سر نباشد ۸