شماره ۷۰۹ - زلف گرد زنخش دوش که گمره شده بود

زلف گرد زنخش دوش که گمره شده بود
ای بسا تشنه کزان رشته فرا چه شده بود ۱

غم زهر سوی در آمد که ز آمد شد باد
دل ویران مرا هر طرفی ره شده بود ۲

هم دران روز دلم زد که به ملک حسنش
فتنه جاسوس و بلا حاجب درگه شده بود ۳

عاقبت یار همان کرد که ترسیدم از آن
پیش ازین گوی که از جان من آگه شده بود ۴

تاکنون از پی امید کشیدم، ورنه
کارم از دولت هجرانت همانگه شده بود ۵

گر چه در غیبت دل جور بسی بردم، لیک
باری آن دشمنم المنت لله شده بود ۶

آفتی بود جمالش که دلم برد، آری
خسرو از خویش نه دیوانه و ابله شده بود ۷