شماره ۷۲۵ - چه کند دل که جفای تو تحمل کند

چه کند دل که جفای تو تحمل کند
که اگر جان طلبی، بنده تامل نکند ۱

واجب است ار دهن غنچه بدوزند به خار
تا در ایام جمالت سخن گل نکند ۲

هر که را چشم به رخسار گلی سرخ شده است
شاید ار عیب سیه رویی بلبل نکند ۳

کوه غم گشتم و آن می کشم از هر مویت
که سر مویی از ان گونه تحمل نکند ۴

دم به دم سوخت اسیری که شکیبا نبود
در به در گشت اسیری که توکل نکند ۵

زین دم سرد حذر تا نکند آن بر تو
که دم باد خزان با گل و سنبل نکند ۶

نگذرد خیل خیال تو به چشم من، اگر
دیده بر آب ز سنگین تن من پل نکند ۷

کار خسرو بشد از دست، تو دانی، گفتم
تا خیال تو درین کار تغافل نکند ۸