شماره ۷۲۸ - تو که روزت به نشاط دل و جان می گذرد

تو که روزت به نشاط دل و جان می گذرد
شب، چه دانی، که مرا بی تو چسان می گذرد؟ ۱

آب خوش می خورد این خلق ز سیل چشمم
بس که دل سوخته زان آب روان می گذرد ۲

قامتت راست چو تیر است و عجایب تیری
که ز من دور و مرا در دل و جان می گذرد ۳

ناوک چشم توام می کشد و غیرت هم
که چرا در دل و جان دگران می گذرد؟ ۴

باش از من شنو، ای جان، غم دل چند خوری
جان، دل این است که ما را به زبان می گذرد ۵

دل گم کرده همی جوید خلقی در خاک
اندر ان راه که آن سرو روان می گذرد ۶

سوز جانهاست، مبادا که رسد در گوشت
ناله ها کز دل خسرو به دهان می گذرد ۷