شماره ۷۳۷ - عمر نو گشت مرا باز که جان باز آمد

عمر نو گشت مرا باز که جان باز آمد
وز پس عمری آن جان جهان باز آمد ۱

ره ده، ای دیده و خار مژه را یک سو کن
که خرامان و خوش آن سرو روان باز آمد ۲

جان من چشم از آنگه که به روی تو فتاد
جز تو در غیر توان دید؟ از آن باز آمد ۳

باز نامد دل من، گر چه به کویت صدبار
شادمان رفت و به فریاد و فغان باز آمد ۴

هر کسم گویم باز آی ازان تا برهی
گر دل این است که دارم نتوان باز آمد ۵

بنده خسرو که ز تو دیده بپوشید و برفت
چون میسر نشدش، ناله کنان باز آمد ۶