شماره ۷۵۴ - هر کسی سبزه و صحرا و گلستان خواهد

هر کسی سبزه و صحرا و گلستان خواهد
دل بیچاره ترا چون دل من آن خواهد ۱

نیک تنگ آمدم از خود، ز پی کشتن من
خنده گو کز لب خونخوار تو فرمان خواهد ۲

خواندیم از پی قربان چو به مهمانی وصل
آمدم اینک، اگر وصل تو قربان خواهد ۳

چشم تو کشت مرا، غم دیت از دل طلبید
تیغ هندو کشد و تیغ مسلمان خواهد ۴

در غم زلف تو دل می دهم و می ترسم
که نباید که مرا دل دهد و جان خواهد ۵

رنجه شد دوش خیال تو به پرسیدن من
چشم را گو که ز من عذر فراوان خواهد ۶

خواستم شب ز تو یک بوسه به جانی بخرم
شرمم آمد که چنین تحفه کس ارزان خواهد ۷

حال خسرو ز غمت گشت پریشان، آری
عشق خوبان همه گر حال پریشان خواهد ۸