شماره ۷۵۷ - من به یار خود و اغیار به خود می پیچد

من به یار خود و اغیار به خود می پیچد
مست در عشرت و هشیار به خود می پیچد ۱

موی پیچیده بود گرد میانش دائم
عجبی نیست، بلی، مار به خود می پیچد ۲

سر ز تاب رخت از زلف تو پیچیده، عجب
زانکه مو از اثر نار به خود می پیچد ۳

هر سری از قدمت دور فتاد از سر درد
در تگاپوی چو دستار به خود می پیچد ۴

من لبت می گزم و چشم تو در خشم، بلی
بوی حلواست که بیمار به خود می پیچد ۵

فاش دین لبت از زلف چلیپای تو شد
زانکه از موی تو زنار به خود می پیچد ۶

صفت موی تو خسرو چو به طومار نوشت
سبب آن است که طومار به خود می پیچد ۷