شماره ۷۵۶ - زلف تو زان گره سخت که بر جانم زد

زلف تو زان گره سخت که بر جانم زد
دم باقی دو سه پیمانه که بتوانم زد ۱

در دلم گشت همان لحظه کز او جان نبرم
کز سر ناز، یکی غمزه پنهانم زد ۲

یار پیکان زد و من در هوس آن مردم
که زنم بوسه بران دست که پیکانم زد ۳

ای اجل، آن قدری صبر کن امروز که من
لذتی گیرم از آن زخم که بر جانم زد ۴

دیدمش از پس عمری و همی مردم زار
تشنه در بادیه هجر که بارانم زد ۵

خلق گویند بدینگونه چرایی، چه کنم؟
رهزنی آمد و راه دل ویرانم زد ۶

نه من از خویش چنین سوخته خرمن شده ام
تو شدی شمع دل، آتش به جگر زانم زد ۷

پادشه چوب خلیفه خورد و فخر کند
من درویش ز چوب تو که دربانم زد ۸

بس نبوده ست پریشانی خسرو ز فلک
وه کجا هجر تو بر حال پریشانم زد ۹