شماره ۷۶۶ - دوش آتش زدی و گریه مرا یاری داد

دوش آتش زدی و گریه مرا یاری داد
ناله من همه کو را شغب و زاری داد ۱

چشم دارم که به خواب اجلم خسپاند
خاک کویت که مرا سرمه بیداری داد ۲

مست بگذشتی و شد بیخودیم رهزن عشق
تا که همراه شد و بخت کرا یاری داد ۳

همه شب خلق در آسایش و من در فریاد
روز بد بین که دلم را چه گرفتاری داد؟ ۴

یارب، از خون منش هیچ نگیری دامن
گر چه در کشتن من داد جفا کاری داد ۵

عقل کو بر سر من کار نمایی کردی
کارم افتاد، چو بر جان خط بیزاری داد ۶

همه در بار تو بستند دل و خسرو بین
داد عقل و دل و دین، نیز به سر باری داد ۷