شماره ۷۶۵ - باز عشق تو مرا مژده رسوایی داد

باز عشق تو مرا مژده رسوایی داد
فتنه را عهده کار من شیدایی داد ۱

غم تو در دل شبها به دل خویش خورم
کاین خورش بیشتری ذوق به تنهایی داد ۲

چه حد وصل مرا، بین که چو من چند مگس
جان شیرین به دکان چو تو حلوایی داد ۳

ای که گوییم شکیبا شو و در گوشه نشین
دل بباید که توان داد شکیبایی داد ۴

سنگ هر طفل به رویم گل شادیست که عشق
هدفم بر زد و بس جلوه رسوایی داد ۵

بوی خون زد ز صبا کامد ازان وقتش خوش
که نشان دل آواره هر جایی داد ۶

شد به دیوانگی زلف بتان، هر چه خدای
خسرو دلشده را بهره ز دانایی داد ۷