این شعر عاشقانه و غمگین، احساسات شاعر را نسبت به معشوق بیان میکند. او از هجران، درد عشق، و رنجهای ناشی از آن میگوید و از طبیعت به عنوان نمادی برای توصیف احساسات خود استفاده میکند. شاعر از معشوقی میگوید که حضور او مانند ماه و خورشید است، اما دوری او باعث فتنه و بلا میشود. همچنین، او از نالههای شبانه و دعاهای بیپاسخ سخن میگوید و در نهایت، از رنجهای عشق و جفای معشوق شکایت میکند.
این شعر حاوی مضامین عمیق عاشقانه و غمگین است که درک آن نیاز به بلوغ عاطفی و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند رنج عشق، هجران، و جفا ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین یا نامفهوم باشد.
شماره ۸۲۱ - بر آسمان پریوش چون ماه ما برآید
خورشید کیست باری کو بر سما برآید؟ ۱
چون در خرامش وی باران فتنه خیزد
سیلاب فتنه خیزد، موج بلا برآید ۲
گلگشت او نخواهم بر خاک خود، چو میرم
کز گور شوربختان خار عنا برآید ۳
گفتم که بر می آید جانم ز هجر، گفتا
جانی که ماند بی ما بگذار تا برآید ۴
من چون زیم که جانم در آرزوی بوسی
بر زلف عنبریش هر دم صبا برآید ۵
هر شب مرا برآید ناله ز جان سنگین
چون نالشی که شبها از آسیا برآید ۶
شب بهر صبح رویت گویم دعا، ولیکن
حاجات تیره روزان کی از دعا برآید ۷
از خنجر جفایت خونریزها به کویت
هر جا که خونم افتد، نقش جفا براید ۸
ابری شود که برقش سیاره را بسوزد
دودی که هر شب از دل سوی سما برآید ۹
در کوی تو که جانها در راه خاک باشند
بیچاره جان خسرو آنجا گیا برآید ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
