شماره ۸۳۸ - آن دل که دایمش سر بستان و باغ بود

آن دل که دایمش سر بستان و باغ بود
گویی همیشه سوخته درد و داغ بود ۱

هر خانه دوش داشت چراغی و جان من
می سوخت و به خانه من این چراغ بود ۲

من بی خبر فتاده در آن کوی مرده وار
نالیدنم صدایی غلیواژ و زاغ بود ۳

روزی نشد که جلوه طاووس بنگرد
این دیده را که روزی زاغ و کلاغ بود ۴

دل در چمن شدی و ز بوی تو شد خراب
بلبل که بویها ز گلشن در دماغ بود ۵

رفتم به سوی باغ و به یادت گریستم
بر هر گلی، وگرنه کرا یاد باغ بود ۶

شب گفت، می رسم، چو بگفتم، به خنده گفت
خسرو برین حدیث منه دل که لاغ بود ۷