شماره ۸۴۶ - باز آن شکار دوست، ز ابرو کمان کشید

باز آن شکار دوست، ز ابرو کمان کشید
دل صید کرده تیر مژه سوی جان کشید ۱

گفتم به مغز شست غمت، باورم نداشت
مغزم به تیزی مژه از استخوان کشید ۲

دل دوش می پرید که من مرغ زیرکم
آمد، به دام زلف خودش موکشان کشید ۳

بتوان کشید تافتگی های زلف او
لیکن چو تیر غمزه زند چون توان کشید ۴

بالا کشید زلف و دلم کی رسد به من
کو را به بام برد و ز ته نردبان کشید ۵

گیرم عنان صبر ز دستش، و لیک صبر
خود رفت آنچنان که نخواهد عنان کشید ۶

خسرو ز گلرخان به دم سرد مبتلاست
چون بلبلی که زحمت باد خزان کشید ۷