شماره ۸۶۰ - دل می بری به رفتن و هر کو چنان زود

دل می بری به رفتن و هر کو چنان زود
مردم زمین ز دیده کند تا بدان رود ۱

هنگام باز رفتن تو مردن من است
ناچار مردنی بود آن دم که جان رود ۲

هر خامشی که روی تو بیند فغان کند
هر گه که پیر سوی تو آید، جوان رود ۳

من منت جفای تو بر جان نهم، از آنک
شمشیر دوستان همه بر نیکوان رود ۴

کوشم که نام تو نبرم، لیک چون کنم؟
چون هر چه در دل است مرا بر زبان رود ۵

آسان مگیر آه و دم سرد عاشقان
ای دل، مباد بر تو که باد خزان رود ۶

فریاد خواسته ست، بگوییش، ای رقیب
تا چند گه ز دیده مردم نهان رود ۷

ای مه، کجا رسی به رکاب نگار من
گیرم که خود عنان تو بر آسمان رود ۸

ما را نه بخت یار و نه یار آشنا، دریغ
این عمر بی بدل که همه رایگان رود ۹

خسرو، اگر بتان به قصاصش روان کنند
خوشدل چنان رود که کسی میهمان رود ۱۰