شماره ۸۶۴ - سیمین زنخ که طره عنبرفشان برد

سیمین زنخ که طره عنبرفشان برد
دل را در افگند به چه و ریسمان برد ۱

می گفت سرو دی که ازو یک سرم بلند
کو باغبان که تا سر سرو روان برد ۲

تیغ ار چه می برد همه پیوندهای جان
فرقت بتر که همدمی دوستان برد ۳

کسی دردناکتر بود از ضربت فراق؟
جلاد گر به گاه قصاص استخوان برد ۴

بر عقل خویش تکیه مکن پیش عشق، از آنک
دزدی ست کو نخست سر پاسبان برد ۵

ای هجر سخت پنجه، ببر بند بند من
عیب است آنکه ترک ز مستی کمان برد ۶

جانا، به نام گفتن تو جان به لب رسید
کس نیست وه که تا چو منی را زبان برد ۷

یکبار سر بر و برهان مستمند را
تا چند تیغ جور تو نامهربان برد ۸

تو جان خسروی و به جان و سرت که گر
نبود امید وصل، ز جان و جهان برد ۹