شماره ۸۸۱ - چشمت که قصد جان من ناتوان کند

چشمت که قصد جان من ناتوان کند
گویم مکن به قصد دل، همان کند ۱

مرغ دل آشیانه به زلف تو می کند
چون طوطیی که میل به هندوستان کند ۲

آن کس که مانده بسته سودای زلف تو
سودش همین بود که دلی را زیان کند ۳

از نردبان زلف تو هردم به آفتاب
آسان رسد، ولیک شبی در میان کند ۴

شمعی که پیش روی چو ماه تو بر کنند
از تیغ گردنش بزنم، گر زبان کند ۵

از دست دیر آمدن و زود رفتنت
روزی هزار بار دل من فغان کند ۶

خسرو چو در تو می نرسد، باری ار به لب
دل را بر آب دیده نشاند، روان کند ۷