شماره ۹۱۲ - ز خانه دوش که آن غمزه زن برون آمد

ز خانه دوش که آن غمزه زن برون آمد
هزار جان گرامی ز تن برون آمد ۱

نبرد کس دل آواره باز هر سویی
که بهر دیدن او مرد و زن برون آمد ۲

به زلف شانه همی کرد دی که چندین دل
شکسته بسته ز هر یک شکن برون آمد ۳

عجب بود که اگر من زیم در این نوروز
که سبزه تر او از سمن برون آمد ۴

شبم بگفت که چون نی بسوزمت ز نگاه
کجا وه از لبش این یک سخن برون آمد ۵

دمی ز خانه برون آکه بینمت ناگاه
که بهر دیدن من جان من برون آمد ۶

به عشق میرد خسرو، چه طرفه فالی بود؟
ز غیب کاین سخن از هر دهن برون آمد ۷