شماره ۹۱۳ - فغان که جان من از عاشقی به جان آمد

فغان که جان من از عاشقی به جان آمد
ز دست چشم و دل خویش در فغان آمد ۱

به راه دیدم و گفتم رود به خانه، نرفت
به سویم آمد و اندر میان جان آمد ۲

ندیده بودم و دعوی صبر می کردم
دلم نماند در آن دم که ناگهان آمد ۳

تو دیر زی که مرا جان من بکشت امروز
نظاره تو که چون عمر جاودان آمد ۴

به گردن دگران آمدم شب از کویت
به پای خویش ز کوی تو چون توان آمد ۵

غم تو دوش همی برد جان، به دل شد صلح
دل کسان که خیال تو در میان آمد ۶

گران نیامده کوه غم تو بر دل من
دمی ز وصل زدم، بر دلت گران آمد ۷

ز ابرویت که به کشتی سرنگون ماند
امید غرق شد و عمر بر کران آمد ۸

نمانده بود ز خسرو اثر که دی ناگاه
تو رخ نمودی و بیچاره زان جهان آمد ۹