هوش مصنوعی:
متن بالا یک شعر کلاسیک فارسی است که به توصیف طبیعت و تغییرات فصل بهار میپردازد. در این شعر، عناصر طبیعی مانند گلها، ابر، باد، و پرندگان به تصویر کشیده شدهاند و فضایی شاعرانه و عاشقانه ایجاد شده است. در پایان، شاعر از ساقی میخواهد که اگر فرصتی دارد، به او نیز توجه کند.
رده سنی:
12+
این شعر دارای مفاهیم عمیق و ادبی است که ممکن است برای کودکان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۹۷۶ - وقت آن شد که گل شکفته شود
وقت آن شد که گل شکفته شود
چشم نرگس ز می غنوده بود ۱
خواهد ابر دونده را گیرد
سرو از بس که در هوا بدود ۲
معتدل شد هوا چنان که ز چرخ
بر چمن باد گرم هم نرود ۳
آتش لاله را همی بیند
زاغ چون هندوان نمی گرود ۴
می زند مرغ نغمه ای که چنان
هر زمانی ز دست می بشود ۵
باد گوش بنفشه می پیچد
که ز بلبل سخن نمی شنود ۶
ساقیا، گر ترا چنین وقتی
گذری بر من اوفتد، چه شود ۷
چشم نرگس ز می غنوده بود ۱
خواهد ابر دونده را گیرد
سرو از بس که در هوا بدود ۲
معتدل شد هوا چنان که ز چرخ
بر چمن باد گرم هم نرود ۳
آتش لاله را همی بیند
زاغ چون هندوان نمی گرود ۴
می زند مرغ نغمه ای که چنان
هر زمانی ز دست می بشود ۵
باد گوش بنفشه می پیچد
که ز بلبل سخن نمی شنود ۶
ساقیا، گر ترا چنین وقتی
گذری بر من اوفتد، چه شود ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۶۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۹۷۵ - از دهانت سخن به کام رسد
گوهر بعدی:شماره ۹۷۷ - لب لعل تو جز به جان نبرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.