شماره ۱۰۰۵ - خوش آن شب که چشمم بر آن نای بود

خوش آن شب که چشمم بر آن نای بود
مژه هر زمان اشک پالای بود ۱

بیا، ای جهان، بر سر من بگرد
که این سر شبی زیر آن پای بود ۲

تنم بر در دوست پامال گشت
چه تدبیر چون خاک آن جای بود؟ ۳

شب دوش هم بد نبود از خیال
اگر چه دراز و غم افزای بود ۴

زمی های دوشینه مستم هنوز
میی کز دو چشم جگرزای بود ۵

بگویم چه خوش داشت وقت مرا
سرودی که از ناله و وای بود ۶

بکش زارم،ای عشق، کان دل نماند
که صبر مرا کارفرمای بود ۷

بیفتاد چندین دل خلق دی
که شانه تراگیسوافزای بود ۸

یکی کار زان لب دریغم مدار
که تا بود خسرو شکرخای بود ۹