این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق میپردازد و تأثیرات عمیق عشق و دلباختگی را بیان میکند. شاعر از زیبایی چشمان، ابروان و رفتار معشوق سخن میگوید و اشاره میکند که عاشقان در برابر این جذابیتها ناتوان هستند. همچنین، شعر به مفاهیمی مانند عشق، زیبایی، دلباختگی و تأثیرات روحی و عاطفی آنها اشاره دارد.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و استعارههای ادبی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از عبارات مانند 'به تیغ مژه خلق را خون بریزند' ممکن است نیاز به تفسیر داشته باشند و برای سنین پایین مناسب نباشند.
شماره ۱۰۰۴ - ز من بشنو، ای دل که خوبان چه چیزند؟
عزیزان قومند و قومی عزیزند ۱
به لعل چو آتش جهانی بسوزند
به تیغ مژه خلق را خون بریزند ۲
کمان ابروانند با تیر غمزه
به خون ریختن همچو شمشیر تیزند ۳
بجز دور چشمانش خود کس ندیده ست
که مستان به هشیار مردم ستیزند ۴
به چشم آهوانند و مردم به صورت
از آن همچو آهو ز مردم گریزند ۵
نشستن بدیشان کجا می توانند؟
کسان کز سر دین و دنیا نخیزند ۶
نیابند یک ذره بی مهر ایشان
اگر خاک خسرو پس از مرگ بیزند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.