شماره ۱۰۰۸ - لبش در شکر خنده جان می برد

لبش در شکر خنده جان می برد
شکیب از من ناتوان می برد ۱

پیاله به کف چون روان می شود
دل عاشقان را روان می برد ۲

کمر بسته در دل درون می رود
پس آنگاه جان از میان می برد ۳

چه شکل است این وه، که پیش حریف
همی بگذرد، دست و جان می برد ۴

گرم پرسد از بردن دل کسی
اشارت کنم کان جوان می برد ۵

سر زلف کاید همی بر لبش
نمک سوی هندوستان می برد ۶

نگارا، جگر پخته کردم که چشم
خیال ترا میهمان می برد ۷

شبی میهمان شو، ببین کارزوت
صبوری ز خسرو چسان می برد ۸