شماره ۱۰۳۲ - غارت عشقت رسید، رخت دل از ما ببرد

غارت عشقت رسید، رخت دل از ما ببرد
فتنه به کین سر کشید، شحنه به خون پی فشرد ۱

شد ز خیالت خراب سینه ما، چون کنیم؟
موکب سلطان بزرگ، کلبه درویش خرد ۲

جان که به دنبال تست، چند عنانش کشیم
چون ز پیت رفتنیست هم به تو باید سپرد ۳

عشق اگر ذره ایست سهل نباید گرفت
آتش اگر شعله ایست، خرد نباید شمرد ۴

عشق که مردان کشد سفله نجوید حریف
تیغ که سرها برد موی نداند سترد ۵

شوق که باقی بود، یار چه خوب و چه زشت؟
دوست چو ساقی بود، باده چه صاف و چه درد؟ ۶

هستی ما زان تست ترک دلی گیر، از آنک
نزد مقامر خطاست قلب زدن گاه بود ۷

در هوس مردنم، لیک ته پای او
گر نکشد او ز ننگ، ما بتوانیم مرد ۸

خسرو، اگر عاشقی، سربه میان آر، ازآنک
هر که بدین راه رفت، سر به سلامت نبرد ۹