شماره ۱۰۴۴ - دلدار مرا بهره به جز غم نفرستاد

دلدار مرا بهره به جز غم نفرستاد
بر درد دل سوخته مرهم نفرستاد ۱

چندین شب غم رفت که مهتاب جمالش
نوری به سوی زاویه غم نفرستاد ۲

عمرم به سر آورد به امید می وصل
شربت که گه مرگ بود هم نفرستاد ۳

ماییم و سر جوش جگر، جام لبالب
کز بزم وفا رطل دمادم نفرستاد ۴

دی نرم تری گفت سخن، تیر عتابش
از سینه گذاشت، ار چه که محکم نفرستاد ۵

لعلش که عطا کرد به شاهان در و یاقوت
در یوزه درویش مسلم نفرستاد ۶

یک خنده نکرد از پی جان داری بیمار
گرینده کسی نیز به ماتم نفرستاد ۷

شادم به جگر سوزی هجرانش که باری
این مایه ز اقبال خودم کم نفرستاد ۸

بویی به صبا ده که شده لنگر خسرو
تا باد برونش از حد عالم نفرستاد ۹