شماره ۱۰۵۱ - گل آمد و ز دوست صبایی نمی رسد

گل آمد و ز دوست صبایی نمی رسد
ز باغ وصل مهرگیایی نمی رسد ۱

هنگام برگ ریز حیاتم شد و هنوز
زان نوبهار حسن صبایی نمی رسد ۲

ما با سموم بادیه هجر هم خوشیم
گر زان شکوفه بوی وفایی نمی رسد ۳

من چون زیم که هیچ شبی نیست کاین طرف
زان غمزه کاروان بلایی نمی رسد ۴

سلطان به خواب ناز چه آگه ز خلق، چون
در گوش او فغان گدایی نمی رسد ۵

در گنج غیب نقد تمنا بسی ست، لیک
ما را به چرخ دست دعایی نمی رسد ۶

درد ترا حیات ابد باد در دلم
کان هم دواست، گر چه دوایی نمی رسد ۷

کوشم که سر نهم به درت، لیک چون کنم
مردم به جهد خویش به جایی نمی رسد ۸

گر خسروا، به وصل سزا نیستی، مرنج
ملک سران به بی سرو پایی نمی رسد ۹