شماره ۱۱۲۷ - کجا بود من مدهوش را حضور نماز!

کجا بود من مدهوش را حضور نماز!
که کنج کعبه ز دیر مغان ندانم باز ۱

مرا مخوان به نماز،ای امام و وعظ مگوی
که از نیاز نمی باشدم حضور نماز ۲

چو صوفی از می صافی نمی کند پرهیز
مباش منکر دردی کشان شاهد باز ۳

بسان مطرف مفلس نوای سوختگان
چو بلبل سحری می کند سماع آغاز ۴

اگر چه عود توام، هر نفس بخواهی سوخت
مرا ز ساز چه می افگنی؟ بسوز و بساز ۵

بدان طمع که کند مرغ وصل خوبان صید
دو دیده ام شده از شام تا سحرگه باز ۶

خیال زلف دراز تو گر نگیرد دست
که برسر آرد ازین ظلمتم شبان دراز ۷

تو در تنعم و نازی، ز ما کی اندیشی؟
که ناز ما به نیاز است و نازش تو به ناز ۸

اگر ز خط تو چون موی سر بگردانم
ببند و چون سر زلفم بر آفتاب انداز ۹

امید بنده مسکین به هیچ واثق نیست
مگر به لطف خداوندگار بنده نواز ۱۰

گذشت شعر ز شعری و شورش از گردون
چرا که از پی آوازه می رود آواز ۱۱

خرد مجوی ز خسرو که اهل معنی را
نظر به عشق حقیقت، بود نه عقل مجاز ۱۲