شماره ۱۱۴۴ - دل من برد، نتوان یافت بازش

دل من برد، نتوان یافت بازش
که دستی نیست بر زلف درازش ۱

شدم در کندن جان نیم کشته
ز چشم نیم مست و نیم نازش ۲

به من بخشید اجلهای خود، ای خلق
که میرم هر زمان در پیش بازش ۳

چرا محمود از غیرت نمیرد؟
که میرد دیگر پیش ایازش ۴

به کار دوست جان هم نیست محرم
که با بیگانه نتوان گفت رازش ۵

رها کن تا کف پایت ببوسم
پس آنگه شویم از اشک نیازش ۶

شبی خواهم به بالینت شوم شمع
تو در خواب خوش و من در گدازش ۷

دلم افتاد در چوگان زلفش
به بازی گوی دیوانه مسازش ۸

جفاها می کنی بر من، مکن شرم
که شد شرمنده، خسرو زان نوازش ۹