شماره ۱۱۵۶ - دل که برد از ما اگر چه مبتلا می داردش

دل که برد از ما اگر چه مبتلا می داردش
گر خوش است او را بدین بگذار تا می داردش ۱

از که پرسم تا کجا می دارد آن درمانده را؟
ای صبا، از من بپرسی هر کجا می داردش ۲

پند گوید عقل، لیکن کی کند فرمان عقل؟
آنکه بی فرمان او دل در بلا می داردش ۳

ای مسلمانان، ز آه عاشقان یادش دهید
کان رقیب نامسلمان بر بلا می داردش ۴

غمزه جانداری ست آن سلطان خوبان را رفیق
کز پی جان بردن مشتی گدا می داردش ۵

چند ماند جان مسکینی که هر شب تا سحر
همچو بیماران به افسوس و دعا می داردش ۶

سرو را نبود قبا سرو است بالایش، ولیک
بی بلایی نیست آن کاندر قبا می داردش ۷

از اجل نالد همه کس کو کند جان را جدا
من ز بخت خویشتن کز من جدا می داردش ۸

چند گه دیگر نخواهم کرد هم با او وفا
آن همه خوبی که با ما بی وفا می داردش ۹

گر سلامت نیست، باری کم ز دشنامی کزو
گوش خسرو را که در راه صبا می داردش ۱۰