شماره ۱۱۶۸ - آنکه از جان دوست تر می دارمش

آنکه از جان دوست تر می دارمش
گر مرا بگذاشت من نگذارمش ۱

دل بدو دارم ز من رنجید و رفت
می دهم جان تا مگر باز آرمش ۲

آنکه در خون دل من خسته است
من دو چشم خویش می پندارمش ۳

قالب بی روح دارم، می برم
تا به خاک کوی او بسپارمش ۴

می دهم جان روز و شب در کوی دوست
گوهری زین بیش اگر در کارمش ۵

روی در پای تو می مالم، مرنج
گر به روی سخت خود می آرمش ۶

گر چه رویش داد بر بادم چو زلف
همچنان جانب نگه می دارمش ۷

گر چه هست او یار من، من یار او
من کجا یارم که گویم یارمش! ۸

هیچ رحمی نیست بر بیمار خویش
آن طبیبی را که من بیمارمش ۹

با دل خود گفتم او را، چیستی؟
گفت خسرو، او گل و من خارمش ۱۰