شماره ۱۱۷۳ - مستی گرفت شیوه آن چشم پر خمارش

مستی گرفت شیوه آن چشم پر خمارش
شد ختم جان فزایی بر لعل آبدارش ۱

تا باغ حسن گیرد نزهت، قضا نهاده
سروی ز قامت او بر طرف جویبارش ۲

افزود مهرش آندم دل را که بی حجابی
بنمود روی تابان خورشید سایه دارش ۳

آوازه بت حسن بنشست بی توقف
ناگاه چون بر آمد از روم و زنگبارش ۴

از شب اثر نماند، از شام چون بیاید
از شش جهات گیتی از ماه پنج و چارش ۵

بکشا ز قفل یاقوت آن درج زر به خنده
کارم روان ز دیده گوهر بسی نثارش ۶

خونریز تیر غمزش زان روی شد که دارد
در نیم روز مسکن چشم سیاه کارش ۷

ظلمش گذشت از حد زان قصه غصه کردم
تا داد من ستاند ثانی شهریارش ۸

تا قافیه است باقی راند کلام خسرو
لیکن طریق احسن اینجاست اختصارش ۹