شماره ۱۱۷۶ - چندین شبم گذشت به کنج خراب خویش

چندین شبم گذشت به کنج خراب خویش
نوری ندادیم شبی از ماهتاب خویش ۱

رویی چنان مپوش ز عشاق کاهل دل
از تشنگان دریغ ندارند آب خویش ۲

دی سیر دیدم آن رخ و گشتم خراب، لیک
نشناخت جان تشنه قیاس شراب خویش ۳

او حال پرسد از من و گریه دهد جواب
فریاد من ز گریه حاضر جواب خویش ۴

معموره مراد چه گویم که جان من؟
خو کرد با خرابه عیش خراب خویش ۵

از عشق سوختم، چه کنم چون ز روز بد
صبح دروغ می دمدم ز آفتاب خویش ۶

بینم شبت به خواب وز مستی و بیخودی
گویم به درد با در و دیوار خواب خویش ۷

گر نه کباب کردن دلها شدش حلال
آن مست را بحل نکنم من کباب خویش ۸

گر نزد دوست کشتن عاشق صواب شد
خسرو نه دوستیست که جوید صواب خویش ۹