شماره ۱۱۷۷ - شبها من و دلی و غمی بهر جان خویش

شبها من و دلی و غمی بهر جان خویش
مشغول با خیال کسی در نهان خویش ۱

ناورد باد بویی ازان مرغ باغ ما
نزدیک شد که بر پرد از آشیان خویش ۲

ای یوسف زمانه، بیا تا بگویمت
تفسیر احسن القصص از داستان خویش ۳

خوش وقت ما چو از پی مردن به چشم جان
بینیم خاک کوی تو در استخوان خویش ۴

تاثیر خواب بود که زیم هر شبی از تو
خوابی دروغ و راست کنم بهر جان خویش ۵

در خود گمان برم که تو ز آن منی و باز
گم گردم از چنین عجبی در گمان خویش ۶

بگذار کز زبان کف پات آبله کنم
از ذکر تو آبله کردم زبان خویش ۷

بخت بد ار ز کوی تو ما را برون فگند
کم گیر خاکی از شرف آستان خویش ۸

رفت از در تو خسرو و اینک به یادگار
از خون دل گذاشت به هر جا نشان خویش ۹