هوش مصنوعی: این متن شعری است که به توصیف لحظات خوش و مستی، عشق، و زیبایی‌های طبیعت می‌پردازد. شاعر از هوای خوش، باران، باده‌نوشی، و عشق به معشوق سخن می‌گوید و گاهی نیز به طنز از پارسایی و زهد انتقاد می‌کند. در نهایت، عشق را بلایی جانگداز ولی شیرین توصیف می‌کند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیمی مانند مستی، عشق، و نقد اجتماعی است که ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال نامناسب یا نامفهوم باشد. همچنین، درک عمیق این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی و مفاهیم عرفانی دارد.

شماره ۱۱۷۸ - ابر خوش است و وقت خوش است و هوای خوش

ابر خوش است و وقت خوش است و هوای خوش
ساقی مست داده به مستان صلای خوش ۱

باران خوش رسید و حریفان عیش را
گشت آشنای جان و زهی آشنای خوش ۲

امروز پارسایی زاهد زبی زریست
کو زر که بی خبر شود آن پارسای خوش ۳

آن کس ز هوشیاری عقل است بی خبر
کز باده بی خبر نشود در هوای خوش ۴

گر چه دعای توبه خوش است، ای فرشته، هان
تا سوی آسمان نبری این دعای خوش ۵

مستان عشق را دل و جان وقف شاهد است
حجت ز خط ساقی و مطرب گوای خوش ۶

بی روی خوب خوش نبود دل به هیچ جا
گل گر چه خوبرو بود و باغ جای خوش ۷

عشق بتان، اگر چه بلایی ست جانگداز
خسرو به جان و دیده خرید این بلای خوش ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۳۲۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۱۷۷ - شبها من و دلی و غمی بهر جان خویش
گوهر بعدی:شماره ۱۱۷۹ - دل برد و زهره نیست که آن باز خواهمش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.