شماره ۱۱۷۹ - دل برد و زهره نیست که آن باز خواهمش

دل برد و زهره نیست که آن باز خواهمش
یا خود ز صبر رفته نشان باز خواهمش ۱

زانجا که ناصبوری دیوانگان بود
پیداش دل دهم به نهان باز خواهمش ۲

نی خود چو دل که جان گرامی ستد ز من
هرگز دلم نخواست که جان باز خواهمش ۳

باشد شبی که تا به سحر راز گویمش
و آن راز گفته صبحدمان باز خواهمش ۴

بوسی به وام برد خیالش ز من به خواب
باری دگر چو نیست همان باز خواهمش ۵

دانم یقین که بار نیابم ازو،ولیک
تسکین خویش را به گمان باز خواهمش ۶

دی باز کرد لب که زبانی دهد مرا
امروز عذر لب به زبان باز خواهمش ۷

بس عذرها که گفت به خسرو به گاه وصل
این عذر نیز اگر بتوان، باز خواهمش ۸