شماره ۱۱۸۰ - هر بامداد تا به شبم بر سر رهش

هر بامداد تا به شبم بر سر رهش
وقتی مگر که بنگرم از دور ناگهش ۱

زان گه گهی که پر ز خوی گل کند زنخ
آتش سزد گلاب، چو سیمین بود جهش ۲

آبی کنند هر کسی اندر رهی سبیل
من خون خود سبیل کنم بر سر رهش ۳

گویم ببخش جان من، او گویدم که نی
جان بخش من بس است همان گفتن نیش ۴

چون گل ز رشک جامه درانم که تا چراست؟
در گرد کوی گشتن باد سحر گهش ۵

مشکل که خویش را بتوانند بازیافت
آنانکه گم شدند دران روی چون مهش ۶

فریاد من ز ناله خسرو که هر شبی
خفتن نمی توان ز نفیر علی اللهش ۷