شماره ۱۱۸۱ - فرشته می ننویسد گناه دم به دمش

فرشته می ننویسد گناه دم به دمش
که از تحیر آن رو نمی رود قلمش ۱

نه حد دیدن خلق است روی تو، مگر آنک
قضا به قدر دو یوسف دهد جمال کمش ۲

اگر به باغ روم دل بگیردم در دم
که خون گرفته دل من به گوشه های غمش ۳

سماع و ناله من نی ز خون دل جویند
که ارغنون جگر خواریست زیر و بمش ۴

کشم ز دست تو بر چوب جامه ای پر خون
که هر که شاه بتان شد چنین بود عملش ۵

کجا ز چاشینی درد دل خبر دارد
کسی که نیست خلاص از وظیفه ستمش ۶

جفای دوست به مقدار دوستیست عزیز
عزیز عشق شناسد حلاوت المش ۷

چه جای بانگ مؤذن بدین دل بد روز؟
که روزگار بسر شد به طاعت صنمش ۸

به یک دم است کز و جان خسرو مسکین
بمیرد ار نبود یاد دوست دمبدمش ۹