شماره ۱۱۸۸ - شد آن که پای مرا بوسه می زند او باش

شد آن که پای مرا بوسه می زند او باش
بیار باده که گشتم قلندر و قلاش ۱

چو تو به رفت سر صوفیی چو من، ای مست
به جرعه تر کن و هم از سفال خم بتراش ۲

مرا ز مقنع زاهد کنید خرقه زهد
کزین لباس فرو پوشم آن عبادت فاش ۳

منم ز عشق تو خشخاش ذره ذره ولی
به مته چند توان سر برید از خشخاش؟ ۴

شدیم ما همه بی پوست، بس که چهره ما
بر آستانه سیمین بران گرفت خراش ۵

به بزم آنکه دعایی کنند اهل صفا
زهی سعادت، اگر طعنه ام زنند اوباش ۶

اگر ز خامه کج افتاد نقش ما، چه کنیم؟
چگونه عیب توانیم کرد بر نقاش! ۷

نبود بر در مسجد چو خسروا، بارم
گرو به خانه خمار کردم این تن لاش ۸