خلاصه و ردهبندی سنی
16+
شاعر از درد فراق و ناتوانی خود میگوید و از کردههایش پشیمان است. او از مستی مطرب از نالههایش و از ساقی میخواهد که خونش را بنوشد اما شراب نیمخوردهاش را ندهد. در پایان، خطاب به خسرو میگوید که غلامی او ارزشش را ندارد و باید بهای پردهاش را افزایش دهد.
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات مانند 'خون من بخور' و 'می بده' ممکن است نیاز به توضیح داشته باشند.
شماره ۱۱۸۹ - ترک من، سر مکش ز پرده خویش
ترک من، سر مکش ز پرده خویش
درکش آخر عنان زرده خویش ۱
در می انداز ناتوانی را
با فراق هزار مرده خویش ۲
نظری کردم و چنان گشتم
که پشیمان شدم ز کرده خویش ۳
مطرب از ناله ام چنان شد مست
که فراموش کرد پرده خویش ۴
ساقیا، خون من بخور به تمام
می بده، لیک نیم خورده خویش ۵
به غلامی نیرزدت خسرو
تو فزون کن بهای پرده خویش ۶
درکش آخر عنان زرده خویش ۱
در می انداز ناتوانی را
با فراق هزار مرده خویش ۲
نظری کردم و چنان گشتم
که پشیمان شدم ز کرده خویش ۳
مطرب از ناله ام چنان شد مست
که فراموش کرد پرده خویش ۴
ساقیا، خون من بخور به تمام
می بده، لیک نیم خورده خویش ۵
به غلامی نیرزدت خسرو
تو فزون کن بهای پرده خویش ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۸۸ - شد آن که پای مرا بوسه می زند او باش
گوهر بعدی:شماره ۱۱۹۰ - باغ بشکفت و سوری و سمنش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
