شماره ۱۲۰۰ - گه گه نظری باز مدار از من درویش

گه گه نظری باز مدار از من درویش
چون منعم بخشنده به در یوزه درویش ۱

ما را دل صد پاره و لعلت نمک آلود
مشمار که تا روز اجل به شود این ریش ۲

حسن تو فزون باد و جفای تو فزون تر
تا درد دل خسته من کم نشود بیش ۳

جانا، مکش اکنونم ازان شیوه که دانی
کان صبر نمانده ست که می کردم ازین پیش ۴

خوش باش که آن غمزه خون ریز تو ما را
چندان نگزارد که گشایی تو سر کیش ۵

ایمن ز خیال تو نیم با همه پرسش
قصاب نه از مهر کند تربیت میش ۶

ساقی منگر توبه، قدح بر سر من ریز
تا غرقه شود این خرد مصلحت اندیش ۷

ایمان من اندر شکن زلف بتان شد
کافر کندم دل که اگر گردم ازین کیش ۸

ای آن که زنی طعنه به خسرو ز پی عشق
تو فارغی از درد که من خوردم ازین نیش ۹