شماره ۱۲۲۸ - می رود یار و مرا آزار می ماند به دل

می رود یار و مرا آزار می ماند به دل
وای مسکینی کش آن رفتار می ماند به دل ۱

زیستن دشوار می بینم که از غمزه مرا
اندک اندک هر زمان آزار می ماند به دل ۲

پند می گویی، ولی معذور داری دوست، زانک
دل پریشان دارم و دشوار می ماند به دل ۳

گر شود، جانا، دلم زیر و زبر بر حق بود
زانکه زلف تو نه بر هنجار می ماند به دل ۴

وه که جانم بر لب آمد، چند بیخوابی کشم
کاندکش می بینم و بسیار می ماند به دل ۵

گر نخواهی کشتنم غمزه زنان زین سو میا
کان مژه هر شب مرا چون خار می ماند به دل ۶

این هم از بخت است کت در دل نباید گفت من
ورنه از خسرو همین گفتار می ماند به دل ۷