هوش مصنوعی: این شعر از حافظ است که در آن شاعر از مستی و رهایی از قید و بندهای دنیوی سخن می‌گوید. او به می‌نوشی و عشق ورزیدن اشاره می‌کند و توبه را در این حال بی‌معنا می‌داند. همچنین، شاعر به عشق و غم اشاره کرده و از خوشی‌های زودگذر زندگی سخن می‌گوید.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عرفانی و شاعرانه‌ای است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به شراب و مستی ممکن است برای گروه‌های سنی پایین مناسب نباشد.

شماره ۱۲۷۶ - بیا ساقی که ما در می فتادیم

بیا ساقی که ما در می فتادیم
به خدمت پیش میخواران ستادیم ۱

سر رندی چو گم کردیم در فسق
کلاه صوفیان را کج نهادیم ۲

رها کن غرقه گردیم ار برانیم
میان می، چو اندر می فتادیم ۳

چه جای توبه چون می می بنوشیم
که از خوبان به خون روزه گشادیم ۴

مرادی از غم او عشق داریم
چه داند او گر از غم نامرادیم ۵

بکش، ای خوش پسر، ما را به یک ناز
همان پندار کز مادر نزادیم ۶

بده یک جام کیخسرو به خسرو
همان انگار ما هم کیقبادیم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۴۰۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۲۷۵ - زین پای ادب نیست که در کوی تو آیم
گوهر بعدی:شماره ۱۲۷۷ - به رخ خاک درت رفتیم و رفتیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.