هوش مصنوعی:
این متن شعری است که بیانگر احساسات عمیق ناامیدی، رنجش و جدایی از معشوق است. شاعر از جفاهای معشوق میگوید و اینکه با وجود همهی دردها، آنها را در سینه پنهان کرده و اکنون با دلی شکسته و پر از خون، راهی دیگر شدهاند.
رده سنی:
16+
متن حاوی مفاهیم عاطفی عمیق و غمگینانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد. درک کامل این احساسات نیاز به بلوغ عاطفی دارد.
شماره ۱۲۷۷ - به رخ خاک درت رفتیم و رفتیم
به رخ خاک درت رفتیم و رفتیم
دعای دولتت گفتیم و رفتیم ۱
ز روی خویش کردی دور ما را
چو گیسویت برآشفتیم و رفتیم ۲
جفاهای ترا با کس نگفتیم
درون سینه بنهفتیم و رفتیم ۳
چو غنچه بس که پر خون شد دل ما
چو گل ناگاه بشکفتیم و رفتیم ۴
به خود بیرون نمی رفتم از این در
ولی خود را به در رفتیم و رفتیم ۵
به عهدت خواب خوش هرگز نکردیم
کنون آسوده دل خفتیم و رفتیم ۶
ندارد قوت رفتار خسرو
میان سیل خون افتیم و رفتیم ۷
دعای دولتت گفتیم و رفتیم ۱
ز روی خویش کردی دور ما را
چو گیسویت برآشفتیم و رفتیم ۲
جفاهای ترا با کس نگفتیم
درون سینه بنهفتیم و رفتیم ۳
چو غنچه بس که پر خون شد دل ما
چو گل ناگاه بشکفتیم و رفتیم ۴
به خود بیرون نمی رفتم از این در
ولی خود را به در رفتیم و رفتیم ۵
به عهدت خواب خوش هرگز نکردیم
کنون آسوده دل خفتیم و رفتیم ۶
ندارد قوت رفتار خسرو
میان سیل خون افتیم و رفتیم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۵۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۷۶ - بیا ساقی که ما در می فتادیم
گوهر بعدی:شماره ۱۲۷۸ - همی دزدی ز من اندام چون سیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
