شماره ۱۳۰۳ - من کشته روی یار خویشم

من کشته روی یار خویشم
در مانده روزگار خویشم ۱

زین غم که به کس نمی توان گفت
شبهاست که غمگسار خویشم ۲

در خون خود ار نباشمت یار
پس یار تویی که یار خویشم ۳

ساقی، بده آن قدح مرا، زانک
من سوخته خمار خویشم ۴

یاران چو قرار و صبر جویند
از من نه که برقرار خویشم ۵

ای ناصح من که می دهی پند
می گوی که من به کار خویشم ۶

گویند که، خسروا، چه نالی؟
من فاخته بهار خویشم ۷