شماره ۱۳۳۰ - هر شبی چون یاد آن رخسار گلناری کنم

هر شبی چون یاد آن رخسار گلناری کنم
تا به وقت صبح از مژگان گهرباری کنم ۱

گاه از تف دهان دامن بسوزم زهد را
گه ز دود سینه سقف آسمان تاری کنم ۲

تیر مژگانش به جانم تا رسید از نوک آه
زخمها هر صبح در نه طاق زنگاری کنم ۳

گر تمنای جفای او به خونریزم بود
شحنه غم را به خون خویش هم یاری کنم ۴

ضربت غم می خورم سلطانی آسا تا به کی
قبله جان روی آن رخسار گلناری کنم ۵