شماره ۱۳۳۷ - نی مجال آن که او را از دل خود برکشم

نی مجال آن که او را از دل خود برکشم
نی دل خالی که در دل دلبری دیگر کشم ۱

دیده را گر حق آن نبود که دید او روی تو
من ز خونهایی کزو خوردم ز چشمش برکشم ۲

گر نترسم زان که در خونابه ماند یار من
برکشم دیده به جای دیده او را در کشم ۳

در رهی، کو رفت، این سر تا نگردد خاک ره
هم به خاک راه او زان خاک راهش برکشم ۴

بر خودش خوانم، فضولی بین که می خواهم، به جهد
چشمه خورشید را در جنب نیلوفر کشم ۵

عاقبت روشن شود همسایگان را سوز من
گر چه آه آتشین از خلق پنهان در کشم ۶

چو بر آن سون تواند داشت، خسرو، سالها
گر توانم یک سخن زان لعل جان پرور کشم ۷